Rozdział 3 „ Zabójcze babeczki”

Przepraszam, że tak długo nie dodawałam postów, ale były święta i za bardzo nie miałam jak. Teraz życzę Wam miłego czytania :)
*****************************************************************

- Idiotka. Idiotka. Totalna, skończona, idiotka.- powtarzałam od wejścia do mojego pokoju- Super. W dodatku gadam sama do siebie! Dobra Vicky. Weź się w garść. To tylko ludzie. Mniejsza z tym, że zobaczyli ciebie w bieliźnie. Przecież to nic takiego.- powiedziałam ironicznie sama do siebie... Weszłam do naszej garderoby. WOW! Jaki tu porządek. Wszystko ułożone kolorystycznie. No, no, no muszę pochwalić naszych staruszków. Postarali się. Po chwili namysły wybrałam szorty, koszulę i conversy. Pokierowałam się do łazienki i przebrałam. Na koniec zrobiłam kreskę eye-linerem, a włosy upięłam w niezgrabny koczek z którego wystawało parę kosmyków. Jeszcze raz przeglądnęłam się w lustrze.

-No i to ja rozumiem. Teraz wyglądam przyzwoicie ,a nie jak jaskiniowiec.- powiedziałam zadowolona- Lecz nadal nie rozumiem dlaczego gadam sama do siebie. Już miałam wychodzić kiedy przypomniałam sobie o babeczkach. Tak o TYCH nieszczęsnych BABECZKACH (!). Ech… No, ale lepiej, żeby Agi je zjadła niż znów próbowała mnie zabić szczoteczką do zębów (?).

-Cześć.-powiedziałam niepewnie, wchodząc do salonu

-Hej!- odpowiedzieli wszyscy chórkiem

-Co tam trzymasz?- zapytała Ann wskazując brodą papierową torbę, którą kurczowo trzymałam w rękach

-Muffinki.- powiedziałam piorunując Agathę wzrokiem

- Za te, które chciała ciebie zabić ta oto przemiła dziewczyna?- zapytał Zayn głosem wykładowcy

-I to szczoteczką do zębów?- dopowiedział Liam tym samym tonem, a reszta pokładała się ze śmiechu

-Tak.- odpowiedziałyśmy z Mel chórkiem

-I co masz z nimi zrobić?- zapytał Harry

-Hmm… pomyślmy. Do czego mogą się jeszcze nadawać oprócz jedzenia?- udawałam, że się zastanawiam

-One są tylko do jedzenia!!- krzyknął Niall, a wszyscy zaczęli się śmiać. Znów. Ja natomiast wycofałam się do kuchni. Uff… Czyli napięcie zostało rozładowane. Cóż dziewczyny zawsze szybko łapały kontakt z ludźmi. W sumie ja także. Zaczęłam wyjmować babeczki jedna po drugiej. Po 2 minutach naliczyłam 15. To jeszcze nie koniec? Ile ona ich tam napakowała? Było już 20. What the fuck?

- Co one tam się rozmnażają czy co?- powiedziałam na głos. W końcu się zniecierpliwiłam. Przewróciłam torbę do góry nogami. Wypadło jeszcze 15 babeczek!! 35 babeczek?!?! Mamo!! Co za dużo to nie zdrowo! Z salonu dobiegły śmiechy. Najgłośniej śmiał się Niall z Lou. Jak na ich fankę przystało wiem jak każdy z nich się śmieje. A Horan ma bardzo charakterystyczny śmiech. Co do babeczek… Raczej nie podam im ich zimnych. Tylko gdzie tu coś w ogóle jest mikrofala czy cuś takiego. Rozglądnęłam się powoli. Co? Kuchnia bez piekarnika, mikrofali? Jest tylko zlew ,lodówka i jakieś szafki(?) Dziwne… Pewnie Ann wie gdzie to wszystko jest.

-ANNIE!!!- wydarłam się na cały dom

-Co?!- odkrzyknęła

-GDZIE TU DO CHOLERY JEST MIKROFALA?- usłyszałam, że niektórzy się śmieją. Po chwili zjawiła się Annabelle we własnej osobie.

-Ślepa jesteś czy co?- zapytała rozbawiona

- Raczej. Tak.- ona natychmiast podeszła do jednej ze ścian. Nacisnęła jakieś przycisk , a ta ściana się rozsunęła, a w niej… KUCHNIA! Ale taka profesjonalna. Weszłam do… hm… kuchennej jaskini(?), nie wiem jak to nazwać.

-Dzięki.- ucałowałam ją w policzek

-Nie ma za co. Ym… Może pomóc?

-Oj daj spokój! Umiem obsługiwać mikrofalę. Nie jestem jeszcze takim teletubisiem!- odpowiedziałam

-Teletubisiem powiadasz?- zaśmiała się, a ja włożyłam 5 babeczek do środka- Ok. Nie wnikam.

-A jacy oni są?- zapytałam kiedy już miała iść

- Boscy!- odpowiedziała i wyszła. Super… Znów sama. Po 20 minutach moje muffinki były ciepłe jak świeże bułeczki. Ułożyłam je na wielkim talerzu i zaniosłam do salonu

-Voila!- powiedziałam zadowolona z siebie kładąc talerz na stoliku

- Duuużo tego.- Niallowi, aż oczy się oczy świeciły i to dosłownie

-Tak żarłoku. Dużo. Lecz musi wystarczyć dla wszystkich.- poklepał go Lou po plecach. Zayn i Agi wybuchli niekontrolowanym śmiechem, a Horan posmutniał.

- Wystarczy.- pocieszyła go Annie. Ja wzięłam jedną. Mmm… Jagodowa. Pycha!

-MARCHEWKOWA!!!- wydarł się Louis z pełną buzią

- Kochanie moje. Nie mówi się z pełną gębą.- powiedział Harry i wytarł mu buzię chusteczką, a Tommo posłał mu całusa w powietrzu

- LARRY STYLINSON IS REAL!!- wydarła się Agi, a ja zaczęłam się dławić ze śmiechu. Kawałek babeczki utknęła mi w przełyku. Szybko doskoczył do mnie Hazza i zaczął klepać po plecach.

-Ok. Wystarczy!- krzyknęłam kiedy odkrztusiłam tą nieszczęsną babeczkę

- Nic ci nie jest?- zapytał mnie Loczek

- Nie już ok. Dzięki.- uśmiechnęłam się do niego

-Nie ma za co.- usiadł z powrotem obok Louisa i też się do mnie uśmiechnął. Te jego dołeczki… Ahh…

-To już drugi raz kiedy o mało co przez nie zginęłam.- powiedziałam niezadowolona

- Mnie tam pasują!- powiedział Niall zdejmując papierek z 5 babeczki

-Smakują?- zapytała go Annie

-A nie widać jak je wpieprza?- zapytał Zayn, a ja się zaśmiałam

- Są przepyszne.!- powiedział Lou- Szczególnie marchewkowe!

- Kto je robił?- zapytał Liam

-Moja mama.

- Już ją kocham!- krzyknął żarłok

-Ym… Dobrze wiedzieć. Przekażę jej.- powiedziałam zmieszana a wszyscy pokładali się ze śmiechu

Babeczki zostały wpałaszowane przez chłopaków. Teraz się zastanawiam czy ich tam nie głodują. Szczególnie Lou… Wszystkie marchewkowe babeczki miały być jego. Do ostatniej która mu została zaczął śpiewać: „ I want you so despritly! Causa you’ve got that One Thing! Hunny! Oh yeah…”. Był to przezabawny widok, ale ktoś musiał to posprzątać. I na kogo wypadło? No na mnie! Wzięłam wszystkie papierki i wrzuciłam na talerz. Pokierowałam się do kuchni. Papierki powędrowały do kosza, a talerz do zlewu.

-Przyniosłem szklanki.- usłyszałam glós, który zawsze przyprawia mnie o dreszcze i gęsią skórkę.

- Dziękują Harry.- powiedziałam przejmując je od niego

- Proszę bardzo Victorio.- odparł z uśmiechem a ja się skrzywiłam- Co jest?- zapytał speszony

- Nie lubię jak ktoś mówi do mnie pełnym imieniem. To zbyt oficjalne.- wytłumaczyłam

- Aha… To jak mam się do ciebie zwracać?- zapytał

- Jak chcesz byle nie Victoria.- powiedziałam z uśmiechem i zabrałam się za zmywanie

- O nie Vi! Nie ma mowy!- krzyknął Loczek, a ja podniosłam ręce do góry w geście poddania się chociaż nie wiem o co mu chodziło.

- Co ja takiego zrobiłam?- zapytałam przerażona

- Chciałaś zmywać naczynia.- odsunął mnie od zlewu i chwycił za gąbkę. Ja natomiast miałam wielki znak zapytania na twarzy.

- I to jest coś złego?- zapytałam siadając na blacie

- Cóż, raczej chłopak powinien pomagać w kuchni.- powiedział zmywając naczynia

- Dobrze wiedzieć.- uśmiechnęłam się do niego, a z salonu dobiegł krzyk

- Znów się gwałcą. – stwierdził Harry z łobuzerskim uśmieszkiem i poruszył brwiami, a ja zaczęłam się śmiać

- To do dziewczyn podobne.- tym razem to on się śmiał

- Serio? A wyglądacie na takie ułożone. No, ale czas pokarze.

- Po pierwsze. Pozory mylą. A po drugie. Jak to czas pokarze?

- Jesteśmy od… wczoraj sąsiadami? Raczej będziemy spędzać więcej czasu razem. Czyż nie?- wyszczerzył się do mnie. OMFG! Jejku, jejku, jejku! Czy Harry Styles powiedział właśnie że będziemy spędzać więcej czasu z nimi?? Nie… TAK!! Ja chyba śnie!- Halo?- zamachał mi gąbką przed oczami- Wiesz, jeżeli nie chcecie to nie…

- Porąbało cię?- przerwałam mu, a on zrobił wielkie oczy- To znaczy, tak, pewnie że chcemy.- poprawiłam się szybko, a on wybuchł niekontrolowanym śmiechem. Ja też zaczęłam się śmiać. Nagle w salonie, gdzie przebywała reszta, coś huknęło i po całym Domie rozniósł się krzyk.

- IDIOTO!!- wrzasnął Liam. Spojrzeliśmy po sobie z Hazzą i pobiegliśmy do salonu.

************************************************************************

Wiem, że już po raz kolejny proszę Was o zostawianie komentarzy, ale są one dla mnie- autorki bardzo ważne, ponieważ wtedy będę wiedzieć czy się wam podoba czy nie. Więc proszę komentujcie :* xx

Tori